Ramsey Nasr. Ik moest gisteren onwillekeurig aan hem denken toen ik Leonard Cohen live op DVD zag. 1970, Isle of Wight. Ik weet niet waar het aan lag. De krulletjes en nonchalante ongeschorenheid, denk ik. 

Ze hebben meer met elkaar te maken dat je op het eerste zicht zou denken. De een is een halve Palestijn, de ander een hele Jood. Ze schrijven allebei gedichten, maken allebei muziek. De een al wat beter dan de andere. Maar allebei hebben ze iets waardoor je naar hen wilt blijven kijken.

Ik heb maar 2 herinneringen aan Ramsey Nasr. Ik heb namelijk nooit echt iets van hem gelezen, of nooit veel naar hem geluisterd. (Met Cohen ligt dat wel even anders)

De eerste was ergens op Canvas. Nasr vertelde verhalen, mooie verhalen. En Nadia Dala onderbrak hem keer op keer met een irrelevante vraag. Ik wou gewoon dat ze hem liet uitspreken. Sindsdien heb ik een grondige hekel aan Nadia Dala.

De tweede keer was in de KVS. De première van een show van Behoud de Begeerte, met Ramsey Nasr en Mauro Pawlowski in de hoofdrol. De voorstelling was gruwelijk slecht, dat mag gezegd zijn. Het geheel straalde enkel wanhoop uit, met een tikkeltje hysterie en een enkele mooie scene. Pawlowski leek, zoals zo vaak, volledig onvoorbereid (wat hij me in een interview ook bevestigde) en Nasr probeerde het hele spel op zijn eentje te redden en redde het niet.

Hoe zou het nu met Ramsey Nasr zijn?

“En nu jij, Ella!”
Drie paar ogen keken me vol verwachting aan.
“Het hoeft niet, hoor”, antwoordde ik zo nonchalant mogelijk. “Echt niet.”
“Pak hem maar even vast!”
“Nee, ik durf niet”, gaf ik toe. “Echt niet”

Mijn vrienden keken geamuseerd toe hoe ik me achter mijn glas champagne probeerde te verstoppen.
“Je kunt echt weinig verkeerd doen.”
“Ja maar, hij is zo nieuw. Wat als ik hem laat vallen of zo? Ik durf niet.”, sputterde ik nog altijd tegen.
“Dat gebeurt niet”, suste hij. “Jij gaat in de zetel zitten en dan leg ik hem op je schoot. Er kan echt niks mis gaan”.

Dus zette ik me een beetje zenuwachtig en niet geheel overtuigd in de grote ziekenhuiszetel.

Uiteindelijk bleek het allemaal nog wel mee te vallen. Ik heb hem niet stuk gedaan, de twee dagen oude baby van mijn vriend.

Ik kreeg een wit zakdoekje met geborduurde bloemetjes van de grootmoeder van mijn lief en even voelde ik me in de jaren ‘30.

Heerlijke vrouw, mijn schoongrootmoeder.

Je kunt tegenwoordig je televisie niet meer aanzetten zonder reclame voor Geert Hostes eindejaarsshow over je heen te krijgen.

“Ik heb vorig jaar de eindejaarsshow gezien”, bekende Johan, “voor mijn werk…”

Hij fronste zijn wenkbrauwen en voegde heel serieus aan zijn bekentenis toe:

“Dat is écht een uur van je leven dat je kwijt bent.”

“Ha, dag Ella. Het is hier Simon. Ik wens u een gelukkige verjaardag. Ik heb gisteren trouwens een litho van Munch voor u laten stelen in Oslo. Ik hoop dat ge daar veel plezier aan beleeft.”

U raadt het. Het leukste verjaardagsbericht kwam dit jaar van Simon.

Mijn haar is vettig en mijn huis een puinhoop. Dat komt omdat de onderburen een lek hebben en wij geen water mogen gebruiken. Het regent (net hard genoeg om mijn paarse suede schoenen naar de zak te helpen, niet hard genoeg om als excuus voor mijn haar te kunnen dienen). Het weekend- en feestdagenwerk begint langzaamaan in mjin kleren te kruipen. Ik heb verlof genomen na het weekend, maar kan me dat eigenlijk tijdsgewijs niet permitteren. Het werk stapelt zich op en ondertussen stel ik andere mensen teleur omdat al de rest blijft liggen. Mijn zichtrekening verkent ongeziene diepten. Een verjaardagsfeestje zit er niet in. Ik ben van de trap gevallen en heb een blauwe plek van de grootte (en in de vorm) van Canada op mijn linkerdij. De Spaanse tortilla die ik gisteren om middernacht stond te koken is mislukt, want ik heb mijn laatste ei uit mijn handen laten glippen. Op de grond. Iedereen vertelt me dat ik er moe uitzie. En vanavond ben ik alleen thuis, met de afwas.

Ik ben vastbesloten om de kuttigste verjaardag ooit te hebben vandaag. Dat kan bijna niet meer mislukken.

Wat zou ik jullie graag onderhouden over Hope Zondeval (die ik dit weekend mocht aanschouwen), over de geweldige Daniil Charms (zie hierbeneden) die ik pas herontdekte. Over de Boekenbeurs en alle gekke dingen die je er tegenkomt. Over de lange rij waarvan het staartje plomp langs Geert van Istendael en Etienne Vermeersch doorliep en die begon bij Piet Piraat.

Over verlangen. Over Falling van Connie Francis. Over de foto’s van Felix Baumsteiger, waarvan ik nu weer net de juiste niet vind. Over 2 vriendinnen die simultaan hoogzwanger zijn en misschien wel simultaan besluiten te bevallen. Over tweetalige bundels van Fernando Pessoa. Over publiek en administratief recht en harige Zuid-Afrikaanse zangers die berichten op mijn facebook achterlaten die ik grappig vind, maar amper begrijp. Over treinreizen tussen Brussel en Antwerpen. Over de hele voorraad boeken die ik ingedaan heb. Meer dan ik eigenlijk kan betalen. Meer dan ik ooit kan lezen, zo lijkt het…

Als ik al eens thuis in de zetel zit, is het met een drukproef op de schoot en met een rode stylo in de hand.

Maar ik heb het naar mijn zin. En er komt beterschap. Dra.

Twee mensen vielen van het dak. Zij vielen beiden van het dak van een nieuw gebouw met vier verdiepingen. Van een school, naar het schijnt. Zij zakten in zittende houding over het dak naar beneden tot aan de uiterste rand en begonnen toen te vallen. De eerste die hun val opmerkte was Ida Markovna. Zij stond in het tegenoverliggende gebouw voor het raam en snoot haar neus in het glas. En plotseling zag ze dat iemand van het dak van het tegenoverliggende huis begon te vallen. Nader beschouwd zag Ida Markovana dat het er twee tegelijk waren die begonnen te vallen. Helemaal in de war trok Ida Markovna haar hemd uit en begon hiermee zo snel mogelijk het beslagen vensterglas schoon te vegen om beter te kunnen zien wie daar van het dak vielen. Toen zij echter besefte dat de vallenden van hun kant haar naakt konden zien en wie weet wat van haar zouden denken, sprong Ida Markovna van het venster weg en verstopte zich achter de gevlochten driepoot waarop eens een bloempot had gestaan.

Op dat moment werden de beide van-het-dak-vallenden gezien door een ander persoon die in hetzelfde huis woonde als Ida Markovna, alleen twee verdiepingen lager. Deze persoon heette ook Ida Markovna. Zij zat op dat moment  juist met haar benen op de vensterbank en naaide een knoop aan haar pantoffel. Toen zij uit het raam keek, zag zij de beide van-het-dak-vallenden. Ida Markovna schreeuwde het uit, sprong van de vensterbank en begon haastig het raam te openen om beter te kunnen zien hoe de van-het-dak-vallenden tegen de aarde te pletter zouden slaan. Maar het raam ging niet open. Ida Markovna herinnerde zich dat ze het raam had vastgespijkerd en stormde op de oven af waarin ze haar gereedschap bewaarde: vier hamers, een beitel en een nijptang. Met de tang rende ze naar het raam en trok de spijker los. Nu sprong het raam gemakkelijk open. Ida Markovna boog een eind uit het venster en zag hoe de van-het-dak-vallenden suizend op de aarde afvlogen.

Op de straat had zich al een klein groepje mensen verzameld. Er klonk al gefluit, en op de plaats van de te verwachten gebeurtenis verscheen zodner haast een politieagent, klein van stuk. De besnorde huismeester liep druk rond, hij dreef de mensen uiteen met de verklaring dat de van-het-dak-vallenden terecht konden komen op het hoofd van degenen die zich verzameld hadden.

Tegen die tijd begonnen de beide Ida Markovna’s, uit het raam hangend, de een aangekleed, de ander naakt, te kruisen en te trappelen. En daar sloegen eindelijk de twee van-het-dak-vallenden met uitgestrekte armen en opengesperde ogen tegen de aarde te pletter.

Zo slaan ook wij soms, in een val van bereikte hoogten, tegen de troosteloze kooi van onze toekomst te pletter.

Ik wil niet dramatisch doen over leeftijd of zo, maar vandaag heb ik de laatste rit van mijn laatste go pass opgebruikt.

De rest van de wagon werd ingepalmd door een groep tienerscouts die zich onledig hield met spelletjes waar de gemiddelde negenjarige zich te oud voor zou voelen. Ik trachtte hen te negeren en ondertussen 3 dagen slaaptekort en alcoholteveel weg te werken met een doosje poeder en een watje.

Het regende. Door het raam zag ik hertenkalveren, Nordic walkers en mezelf het Vlaamse land doorkruisen. ‘Strangeways, here we come’ van The Smiths was mijn enige reisgezel.

De conducteur had niets in de gaten.

Er is de voorbije weken heel wat te doen geweest over Barbie en haar “dikke enkels”.

Laat me even de context schetsen. Barbie wordt 50 dit jaar en Christian Louboutin (Niemand minder dan God in het schoenenuniversum) mag de schoenen ontwerpen voor de grote show. Dat doet hij met verve. Niet minder dan 50 paar in Pantonekleur 219 roze.

En ook plastic Barbie krijgt een kleine makeover, want de benen en enkels van de pop zijn niet helemaal naar de zin van Louboutin (Je bent meesterschoenenontwerper of je bent het niet). Onmiddellijk daarna volgt een mediastorm van kritiek omdat de ontwerper zou gezegd hebben dat Barbie dikke enkels heeft. Zelf houdt hij het op een “anatomische correctie”.

Voor mij is het een non-discussie. Kijk even naar de foto helemaal bovenaan. Barbie heeft gewoon helemaal geen enkels.