Mijn haar is vettig en mijn huis een puinhoop. Dat komt omdat de onderburen een lek hebben en wij geen water mogen gebruiken. Het regent (net hard genoeg om mijn paarse suede schoenen naar de zak te helpen, niet hard genoeg om als excuus voor mijn haar te kunnen dienen). Het weekend- en feestdagenwerk begint langzaamaan in mjin kleren te kruipen. Ik heb verlof genomen na het weekend, maar kan me dat eigenlijk tijdsgewijs niet permitteren. Het werk stapelt zich op en ondertussen stel ik andere mensen teleur omdat al de rest blijft liggen. Mijn zichtrekening verkent ongeziene diepten. Een verjaardagsfeestje zit er niet in. Ik ben van de trap gevallen en heb een blauwe plek van de grootte (en in de vorm) van Canada op mijn linkerdij. De Spaanse tortilla die ik gisteren om middernacht stond te koken is mislukt, want ik heb mijn laatste ei uit mijn handen laten glippen. Op de grond. Iedereen vertelt me dat ik er moe uitzie. En vanavond ben ik alleen thuis, met de afwas.

Ik ben vastbesloten om de kuttigste verjaardag ooit te hebben vandaag. Dat kan bijna niet meer mislukken.