Ik heb het stil gehouden hier, want erg trots was ik er niet op. Het leek me iets voor Flairvrouwen, voor Evianflesadepten, voor Sarahkijkers en aerobicbeoefenaarsters…

Maar ik kan niet ontkennen dat ik al de hele zomer lang een lichte ontevredenheid voelde over buik en billen. En meer bepaald over het surplus eraan.
Ik ben niet van het type dat zich ongelukkig laat maken. En zeker niet omwille van zoiets triviaals.

Dus tijdens de laatste dagen van augustus ontstond er een plan. Klein, maar briljant. September zou mijn alcoholvrije maand worden.
Je moet weten: een trappist telt veel caloriëen. Als je ongeveer 15 trappisten per week telt, een paar glazen wijn bij vrijwel elk diner en hier en daar een aperitief en digestief dan kom je aan… euh… Héél veel caloriëen. Duizenden. Tienduizenden.

Om een lang verhaal kort te maken, de kogel was door de kerk, de alcohol moest eraan geloven. Enkel de alcohol en slechts voor 1 maand. Voor de rest kon ik  meerdere keren per week restaurants, frietkoten en paninibars bezoeken als tevoren.

Het gekke was: het ging als niets. Natuurlijk had ik soms liever een glas meegedronken, maar eigenlijk vond ik het helemaal niet moeilijk. Mijn lijf snakte naar water en was tevreden met een versgeperst sapje zo nu en dan.

Toen ik op het einde van de maand op de weegschaal ging staan, bleek ik een halve kilo lichter dan 30 dagen voordien. Ik vloekte, maar liet het niet aan mijn hart komen. De euro’s die ik had bespaard met mijn  cunning plan waren geen overbodige luxe in de maand dat alle vakantie-, visa- en verzekeringsrekeningen tegelijkertijd in de brievenbus vielen.

We schrijven nu eind oktober. Een kleine maand na datum. Ik heb zonder het minste schuldgevoel mijn oude bourgondische levensstijl weer opgenomen.

En ik weeg, mét trappist, vier kilo minder. Dat vraagt om een rondje, lijkt mij.