Deze week ben ik gaan bloed geven in Brussel. Op zich niets bijzonders. Het was niet de eerste keer in mijn leven. Het was zelfs niet de eerste keer in Brussel.

Het was de eerste keer in het Frans.

Ik wist het eerlijk gezegd niet. Zelfs na de Prinses-Astridheisa vorig jaar was het me niet echt opgevallen, niet echt bijgebleven. “Het Rode Kruis”en “La Croix Rouge” zijn twee aparte entiteiten. Maar daar had ik niet bij stil gestaan. Nee hoor. Ik had gewoon in mijn agenda gekeken. Naar de datum die mij het beste paste. En vervolgens de metro genomen. Richting veldbedden, naalden, suikerwafels en bloedzakjes.

Ik kwam aan en men kende me niet. “Had ik al eerder bloed gegeven?”
“Ja, natuurlijk. Eerst in Hasselt en Genk, later aan de VUB.”
“Ah, c’est chez la croix rouge néerlandophone. Nous, on est la croix rouge francophone. Il faut s’enrégistrer.”

En zo kwam het dat mijn vrijgevige gegevens in een nieuwe, aparte databank terecht kwamen. Niet die van het Rode Kruis. Die van la Croix Rouge.
Gotta keep’em separated. Daar kwam het eigenlijk op neer.

Ik moest glimlachen toen men een naald in mijn arm stak. Wat zouden Filip De Winter en Bart De Wever ervan vinden dat mijn bloed bij de Franstalige gemeenschap terecht kwam? Of zelfs bij niet-Belgen? Want die zijn er in Brussel veel…

De verschillen? Ja, die waren er. Bij de Vlamingen krijg je een zegeltje met een barcode. Daarmee kun je “zegeltjes sparen”. Als je er vijf (of zo) hebt, krijg je een filmticket.
Bij de “Walen” krijg je een stylo. Best een leuke. In de vorm van een injectiespuit. Van het soort dat je fantastisch vindt als je vijf bent, en nog altijd stiekem wel leuk vindt als je er 25 bent. Met een twijfelachtige roze vloeistof erin.

Na de gift wordt je bloed gescheiden. In rode bloedcellen, bloedplaatjes en plasma. Dat heeft zijn nut, want het ene is amper een week houdbaar, het andere maanden.

Waarom de donoren zelf ook gescheiden worden, is me een raadsel.