En zo kwam het dat we ons op woensdagavond door de avondspits Brussel buiten wurmden, met een zak chips en een doos negerinnentetten als avondeten. Johan in een psychedelisch paisley-hemd; ik met een satanische blacker-than-black look anno 1968, een kleine knipoog naar The Music Machine. Met de 13th Floor Elevators compilatie van Mojo op de achtergrond.

We gingen naar Verviers, godbetert. (Ooit geweest? Het is er best wel charmant. Maar dat terzijde.) De reden? The Pretty Things. Een band die nota bene 20 jaar voor mijn geboortejaar werd opgericht. In 1963.

The Pretty Things toen:

The Pretty Things nu:

Ik ben dol op oude muziek, maar comebackconcerten en dergelijke blijven iets heel erg dubbel. Akkoord, mensen als Leonard Cohen bewijzen dat het anders kan, maar in 95 % van de gevallen sta je te kijken naar een routineuze band die zijn beste tijd gehad heeft, tussen fans die zelf ook hun beste tijd gehad hebben. Veel te weinig hart en ziel voor veel te veel geld. Enige nostalgie is mij vreemd.

The Pretty Things konden me wel nog aan het dansen en lachen brengen. Ja, ik was de jongste in de hele zaal. En ja, de band hadden een paar jonge gastjes bij die de ene fout na de andere speelden. En ja, iemand zou die zanger moeten vertellen dat hij een coureurszonnebril draagt, van het type dat enkel en alleen door coureurs gedragen mag worden binnen hun fietsuren.

Alle witte bossen borsthaar ten spijt waren The Pretty Things wél leuk! Hun set was gewoon geweldig goed opgebouwd: meer en minder bekende sixties nummers, een rustpunt met naakte blues en een volledig ongeplande tweede bis omdat het publiek 20 minuten na het einde nog steeds niet van ophouden wist. De band had het zelf ook geweldig naar hun zin. Misschien is dat wel het belangrijkste.