De Belgische editie van Crossing Border heeft een programma en ik ben niet geweldig onder de indruk. En hun overprijsde Nick Cave fantasietje mogen ze ook voor zichzelf houden.
Alas, my love.
Misschien ben ik – en al het muziekjournaille met mij – gewoon verwend.
Geplaatst in Literatuur, Muziek, The Culture Show | Categorie: Antwerpen, Arenberg, concert, Crossing Border, Nick Cave, The Death of Bunny Munro
 | afailsafe op Banana split |
 | kristof op Drempelvrees |
 | sezaar op Drempelvrees |
 | spook op Schoongrootmoeder |
 | Ella Guru op Vallen (Van dichtbij en uit de… |
Ik ben daarentegen belachelijk hard onder de indruk. Ik zal zeggen waarom
1. Mumford And Sons: grote band in wording, zeg dat ik het vorig jaar al gezegd heb.
2. The Antlers is een betere versie van indie-hype Grizzly Bear
3. Jim White & James Yorkston is altijd goed voor een potje huilen (positieve ajuinen)
4. de Uitgeverij McSweeney’s komt. De uitgeveirj McSweeney’s. Dat is de geweldigste uitgeverij in de hele wereld. Mocht je me niet geloven, loop dan verloren op hun site. Ik ga aan hun voeten liggen en huilen vanwege hun aanwezigheid. Van vreugde he. Van Vreugde.
By: aninsideoutsock on 16 september 2009
at 10:31 pm
Ok. McSweeney’s, daar heb ik niet van terug. En minstens 2 van je andere 3 redenen kan ik ook wel smaken.
Maar toch…
By: Ella Guru on 17 september 2009
at 11:28 am