Een ontstoken moedervlekje, godbetert. Die moedervlek heb ik mijn hele leven al; de ontsteking nog maar net.

“Toch maar naar de dokter”, zegt iedereen. Met huidkankerdreiging in de ogen. Ik draai wat met mijn ogen, mompel iets opstandigs en ga uiteindelijk toch. Want met huidkankerdreigingen spot men niet.

Daar sta ik dan. In een Limburgs dorp. Op mijn hoge hakken. Bij de doktersassistente. Met de vakantieslaap nog in mijn ogen.

“Dit is de eerste keer, he”, zegt ze vriendelijk. “Mag ik de naam van je huisarts?”
“Ik heb geen huisarts. Ik ben nooit ziek”, antwoord ik naar waarheid.

De dokter draagt een bril. (Had ik iets anders verwacht?) Hij wil naar mijn moedervlekje kijken. Ik wijs het hem aan. Ik had hem evengoed zelf kunnen laten zoeken. Ik heb maar een tiental moedervlekjes op mijn hele lijf.
“Heb je daar vaker ontstekingen?”, wil hij weten.
“Nee hoor, de eerste keer in 25 jaar.”
“Een onstoken haarworteltje”, concludeert hij. “Niets om je zorgen om te maken. Dat is dan 30 euro.”