Dit weekend zaten we op het terras van L’Union, op de Parvis in St-Gilles. (It’s really all we do these days…) Geen vrije tafel te bespeuren in de omtrek, een halve liter slechte wijn, de zon, een bistrotspaghetti met hopen kaas, … Heeeerlijk. De rust werd abrupt verstoord door een klein vinnig hondje dat een nietsvermoedend keffertje naar de nek vloog.

De eigenaar stoof er al vloekend achteraan en had het beest binnen de 3 seconden bij zijn eigen nekvel:
“Putain, Sarko!”, riep hij. En 3 volle terrasjes kregen spontaan de slappe lach.

Soms is er niets meer nodig om je dag goed te maken.

(De “bon mot” in de titel is trouwens van Ahmadinejad. Altijd lachen, die rakker.)