Gewoon uit nieuwsgierigheid…
Mijn familie en vrienden van elke dag weten niet dat ik blog. Ik zou me geremd voelen in wat ik schrijf als dat wel zo was. Nu kan ik gewoon de pathetische trut uithangen in blogposts zonder dat iemand zich al te veel zorgen om me hoeft te maken. Dat had ik al kind al, het niet willen dat iemand zich zorgen om me maakte. Dan kwam ik stralend lachend terug van een of ander jeugdkamp, terwijl ik een rotweek achter de rug had.
Mijn lief leest wel mee. Dat vind ik soms leuk, soms vervelend, maar waarschijnlijk beter zo. Hij zou het niet pikken als ik over ons zou schrijven zonder zijn mening daarover te vragen en op die manier doe ik dat ook niet.
Ik heb ervoor gezorgd dat mijn echte naam nergens voorkomt en dat je er dus ook niet op kunt googlen. Voornamelijk om werkgevers en facebookstalkers buiten te houden. Vaste lezers die echt willen, kunnen er wel achter komen wie ik ben. Zo strikt neem ik de anonimiteit ook weer niet.
Tenslotte is er een groep vrienden die ik online heb leren kennen. Sommige onder hen weten wie ik ben, sommigen zie ik zelfs af en toe in het echt. Zij kennen me met naam en toenaam, maar dat vind ik wel oké zo. De grens tussen online vriendschap en “echte” vriendschap is sowieso iets flou.
Toen ik een vriendin vertelde dat ik al even een blog had, was ze verbaasd dat ik er niets over verteld had. Maar buiten de vrienden die zelf een blog hebben, weet ook niemand het vermoed ik. Ik maak er geen reclame voor maar hier geldt net zo goed dat het niet moeilijk is om mijn identiteit te achterhalen.
Hij is persoonlijker geworden dan ik gepland had maar wie me kent, weet dat ik zelf in het echte leven nooit het achterste van mijn tong zal laten zien. En dat ik sommige blogmensen nu ontmoet heb, is fijn maar ik zal ze niet opzoeken tijdens blogmeetings.
By: sezaar on 8 december 2008
at 11:17 pm
Mijn visie over anonimiteit op het internet ken je ondertussen al.
Ik heb nooit een natuurlijke scheiding willen maken maar ik heb ook nooit aangekondigd. Wie mijn blog ontdekt, komt deels mijzelf tegen, deels een uitvergroting van mijzelf. Ik blog nu éénmaal graag over onderwerpen waarmee ik mij meteen ook identificeer en in dat geval is het echt enorm belachelijk om mijn identiteit te proberen verbergen. Sommige onderwerpen bepalen sinds begin dit jaar ook mee mijn krediet in het wereldje en dus ook de hoeveelheid choco op mijn boterham.
Mijn ma en mijn zus lezen mijn blog soms, mijn vrienden lezen mijn blog regelmatig, mijn collega’s lezen mijn blog. En online vrienden lezen mijn blog. Zolang ze allemaal maar beseffen dat ik een cowboy met hoogtevrees ben.
By: Audience on 9 december 2008
at 12:23 am
mijn naam staat op mijn blog, maar ik begin er nooit zelf over in gesprekken. mijn ouders en beste vriend weten niet dat ik er een heb. ik vermoed dat er slechts 2-3 collega’s zijn die weten dat ik er een heb. het zijn dus vooral online kennissen die ‘m kennen/lezen (‘online vrienden’, het idee alleen al). mijn vriendin kent de blog, maar het interesseert haar niet echt wat ik schrijf, zolang ik haar er maar niet bij betrek
ik vermeld soms persoonlijke dingen, maar zal er NOOIT mijn vriendin of vrienden bij betrekken. ik noem hun namen niet, zeg niet wie ze zijn, waar ze wonen, wat ze doen, en ik plaats zeker geen foto’s waar ze op te zien zijn. ik blog ook nooit over het werk of collega’s. niet uit schrik om betrapt te worden, het is gewoon een andere wereld
en als ik dan toch een goede raad mag geven: omdat je je naam niet vermeldt moet je er niet van uitgaan dat je ‘veilig’ en anoniem bent. er zijn meer mensen die je blog kennen dan je denkt. ik heb het ook al een paar keer meegemaakt dat ik werd aangesproken over m’n blog door mensen van wie ik nu nog niet weet hoe ze er ooit bij terecht zijn gekomen.
By: guy on 9 december 2008
at 11:20 am
Eigenlijk allemaal wat identiek:
Ik geef mijn echte naam niet op mijn blog maar ik wéét dat het niet moeilijk is om binnen een paar klikken mijn identiteit te weten te komen. Maar ik ga er gewoon van uit dat mensen daar niet in geïnteresseerd zijn, ik zoek ook zelden naar de echte naam van een blogger als die niet vermeld is. Daar moet al een goede reden voor zijn.
Het heeft lang geduurd voor meer dan drie mensen in mijn nabije omgeving wisten dat ik een blogje had en die waren direct “fan”, maar de rest van mijn familie weet het nu wel, maar het interesseert hen eigenlijk niet. Zelfs als S. en ik iets willen vertellen over de “blogwereld” kan het hen niet boeien. Totaal niet. We zijn daar dan ook mee gestopt.
Mijn beste vrienden hebben het echter pas na een jaar ofzo “ontdekt”, toen het toevallig ter sprake kwam en eigenlijk wordt daar nu nooit meer over gesproken, ik vermoed zelfs dat ze hem niet eens lezen.
Mijn blog dient eigenlijk vooral om mijn mening te ventileren, niet zozeer om mijn reilen en zeilen met iedereen te delen. Soms gaat dat gevoelsmatig (te) ver, meestal gaat dat net zoals ik het wil,”mijn gedacht”. Soms heb ik er spijt van, meestal helemaal niet.
Hoe langer ik blog hoe bewuster ik beginnen bloggen ben, het besef dat evengoed mijn naaste buur bepaalde zieleroerselen van me zou te weten komen, ik mag er niet aan denken. Mijn mening en standpunten over alles en nog wat, die wil ik echter gerust met God en klein pierke delen. Maar soms is de koord dun en is het gevaarlijk balanceren.
By: Aïda on 9 december 2008
at 12:28 pm
Waarom doen we het eigenlijk? Omdat we onszelf zo interessant vinden? Of omdat het veiliger is daar te zeiken waar iedereen het kan negeren?
By: sezaar on 9 december 2008
at 12:33 pm
Ik vind mij volledig terug in jouw uitleg. Er zijn mensen die mij kennen, maar ik blijf liever redelijk anoniem.
En blog vrienden houden het discreet zoals het hoort. Het gebeurt dat ik in een gesprek over bloggen begin, maar dan merk ik dat niet iedereen geïnteresseerd is.
By: zeezicht on 9 december 2008
at 9:20 pm
ik verwacht deze week ontmaskerd te worden door mijn collega’s, maar het maakt me niet uit, daarvoor is mijn blog te onbelangrijk
By: treiner on 9 december 2008
at 9:31 pm
Ik heb niet gestemd omdat ik geen van de opties echt aansluit bij mijn mening. Op mijn blog is duidelijk wie ik ben, maar eigenlijk wil dat niet zeggen dat ik wil dat iedereen dat leest. Ik maak dus niet echt reclame in mijn omgeving. Het heeft meer dan een jaar geduurd eer mijn collega’s mijn blog ontdekten en slechts enkele lezen hem.
Ik begrijp wel perfect Ella, wat je bedoelt dat je je geremd zou voelen. Heel soms denk ik er over een compleet pseudonieme blog te beginnen waarin ik veel minder rekening hou met de lezer en veel scherper uit de hoek zou komen.
By: SveN on 9 december 2008
at 9:34 pm
Interessant topic.
Mijn blog is helemaal niet geheim, iedereen mag weten wie ik ben. Daartegenover staat wel dat ik toch wel op mijn woorden let, het meestal luchtig hou en er dus zeker geen grote geheimen opzet
Ik zal ook wel geen reclame maken voor mijn blog. Sommige vrienden lezen deze terwijl de meesten nog niet eens weten dat ik er één heb.
By: annelyse on 9 december 2008
at 10:15 pm
Familie heb ik bijna niet, collega’s al helemaal niet. En hier spreekt geen kat Nederlands, dus mag ik wel stellen dat mijn blog niet geheim is maar met moeite gelezen wordt door mensen die ik in het echte leven ken.
Was getekend
By: vandepotgerukte on 10 december 2008
at 12:01 am
Interessante poll. Mijn vrienden en familie lezen mee, maar dat hindert niet omdat ik nooit over dieppersoonlijke dingen ga spreken (tenzij ze triviaal genoeg zijn dat het geen kwaad kan dat iedereen het weet). Het levert soms gespreksonderwerpen op, wanneer ik aangesproken word over iets dat ik schreef.
Ik probeer wél mijn blog gescheiden te houden van professioneel leven. Daarom dat ik alleen mijn voornaam bekend maak. Enkele collega’s kennen hem wel (facebookvrienden), maar uiteindelijk blijft hij verborgen voor diegenen die hem beter niet zouden lezen.
By: Maarten on 10 december 2008
at 3:39 pm
Samen met Madame Commentatore dachten we volledig anoniem te zijn op onze blog, die eigenlijk begonnen is als een grap maar die haar eigen leven gaan leiden is.
Eén trouwe lezer viel vooral op door haar spitante commentaren en participatie in onze absurditeiten. Madame C en ik vonden dat geweldig en deden de wildste veronderstellingen over haar identiteit. Vrijwel een jaar duurde dit spelletje en deze anonieme lezer werd een vertrouwd onderdeel van onze gekke blog. Zo vertouwd, dat ik op een dag een aantal onbenulligheden die ze over zichzelf vertelde aan elkaar linkte en ik haar identiteit ontmaskerde!
We kenden elkaar niet persoonlijk maar wel ‘van zien’. Onze 3 vaders waren immers ooit lid van hetzelfde vrienden-service-clubje! Bovendien waren vooral mijn (overleden) vader en die van haar zeer goede vrienden.
Sindsdien is zij de derde deftige dame Marie en zijn we onafscheidelijk. Zonder blog zouden wij elkaar nooit beter leren kennen hebben, laat staan elkaar opgezocht. Door het bloggen zetten we de vriendschap van onze ouders verder. Is dat geen mooi blogverhaal? (en voor één keer niets dan de waarheid)
By: deftige dame nel on 10 december 2008
at 11:31 pm
Mijn blog is zo geheim dat hij password-protected is en ikzelf enkel het paswoord ken!
By: Bart on 11 december 2008
at 5:32 pm
Wie mijn blog komt mits enkele klikken wel mijn naam te weten, maar ik waak er wel over dat wie mijn naam Googlet niet op mijn blog terechtkomt. Ik zou het vervelend vinden als ik bv op mijn werk aangesproken zou worden over mijn ‘postje van gisteren’ of zo.
By: Punkerke on 13 december 2008
at 3:57 pm
‘Wie mijn blog leest’ moet dat dus zijn
By: Punkerke on 13 december 2008
at 3:57 pm
[...] om. Want ik heb dat ook niet en daar voel ik me lekker bij. Flash forward naar de laatste zin in mijn reactie op Ellas blog: “Zolang ze allemaal maar beseffen dat ik een cowboy met hoogtevrees [...]
By: De identiteit van een cowboy « Audience on 25 december 2008
at 8:51 pm