Gisterenochtend gingen de eerste sollicitatiebrieven op de post. Op mijn USB-stick staan mijn brieven en cv’s in een nieuw mapje: “Murder”. I’ve seen the future, brother. It is murder.  Het moest er ooit van komen. Ik voelde me steeds ongelukkiger worden daar. Afglijden.

Gek. Nu ik de stap gezet heb, gaat ineens alles heel goed op mijn werk. Ik ben goed gezind, de opdrachten stromen binnen, mijn agenda zit nu al elke dag vol tot en met april.

Spannend, zo’n reïntroductie op de arbeidsmarkt. Wie zit er te wachten op een 25-jarig grietje met 2 humane diploma’s en een jaartje ervaring in een volledig andere branche? En looneisen en van die dingen. Wat kan ik vragen?

Yeay.

 

Onder de rubriek ”catch up with Ella over a drink”:

• Ik ben vanavond op De Nachten te vinden. En morgen ook.
  Tip: Zwarte haren, kort zwart jurkje, hoge rode botten
• Morgenmiddag ben ik tevens standhouder op de boekenbeurs. Raad dewelke!
  Tip: hal 4
• Overmorgen kan je me proberen te zoeken tussen het terracotta leger in Maaseik.
  Tip: ik ben de bleekste