“Op je werk, moet je als een prins behandeld worden”, vindt Jennifer. “Als een prins op een werkpaard!”. Ik moet lachen bij het horen van zo’n mooie gedachte.

Was het maar waar… Op mijn werk geven ze me vooral het gevoel dat ik dankbaar moet zijn dat ze me willen en voor de rest mijn mond moet houden. Dankbaar voor de uitdagende job, alle opleidingen, de beloftes voor later, de shitty pay en ontelbare voordelen. En trots dat ik daar deel van mag uitmaken.

Natuurlijk wil ik een werkgever die meer betekent dan “die mensen die één keer per maand mijn loon storten”, maar zoiets kan je als werkgever toch niet afdwingen?

Ik nestel me in het hoekje van de zetel, denk na over wat Jennifer zei en denk “Verdomme Ella, wat is er van je geworden?”.