Yves Leterme deed het met Kathleen Cools op Terzake. Ik hoorde het een professor doen met een collega. Een niet nader genoemde grapjas deed het pas nog met mij. En ik krijg er koude rillingen van… Echt.

“Daar bent u toch mis, juffrouw, want…”
“Nee, schatje, je hebt het niet begrepen…” 

Het zijn verkleinwoorden. En dat mag je letterlijk nemen. Een retorische handigheid om vrouwen die het (volgens de spreker) wat te hoog in hun bol hebben, terug op hun plaats te zetten. “Jaja, ‘t is goed, zoeteke.”  
“En nu terug koken.”, denk ik er altijd bij.

Als iemand me op die manier aanspreekt, krijg ik altijd goesting om erop te kloppen. Vroeger, toen ik wat jonger en wilder was, deed ik dat ook af en toe. Het getuigt gewoon van slechte smaak. Van een vertekend wereldbeeld. En van een buitenproportionele eigendunk.

Soms is het ook lief bedoeld. “Ik zie mijn vrouwke graag.” Maar dat vind ik misschien zelfs nog misselijker.

De eerste die het waagt (serieus, niet om me te pesten), mag zich aan een defenestratie verwachten.