De laatste trein van Antwerpen naar Brussel moet zowat de laatste trein van de dag in heel ons land zijn. Hij vertrekt om half 1, als ik juist ben. Geloof me als ik zeg dat je écht niet op die trein wil zitten. Hij stopt in elk boerengat waar hij langs komt. In Mortsel alleen al heeft hij 3 (!) haltes.

Laatst had ik het plezier op deze lijn te mogen plaatsnemen en werkelijk, het overtrof alle verwachtingen. Het begon al in Antwerpen Centraal. Instappen kon maar door 1 deur en voor die deur stonden maar liefst 7 conducteurs. Dus wij vullen braaf op het perron onze go pass in en laten er vervolgens een stempel opzetten. 

Als we willen instappen, fluit een van die mannen ons terug: “Heyla! Is jullie kaartje gecontroleerd?!”
“Euh ja, meneer, een halve meter verder door uw collega.”
“Laat eens zien!”
“Alsjeblieft, meneer”

Uiteindelijk zijn we toch op de trein geraakt, maar de miserie was nog niet achter de rug. We waren net Antwerpen Berchem voorbij of er werd afgeroepen: “Opgelet, dames en heren, er zijn pickpockets gesignaleerd op deze trein. Gelieve goed op uw persoonlijke spullen te letten.” Erg attent van die mannen, maar die melding kwam er vanaf dan om de 5 minuten, terwijl de conducteurs in ware G.I.-stijl van de voorkant van de trein naar de achterkant patrouilleerden. (Geef ze een Duitse Herder en ze zijn gelukkig!)

Toen het groepje conducteurs voor de zesde maal passeerde, vroeg het koppel naast ons: “En? Heb je hem al, die pickpocket?”
“Nee, maar we kennen hem. Het is die met zijn wit trainingsvestje.”, antwoordde de conducteur samenzweerderig, “maar we kunnen zo niks doen. We moeten hem op heterdaad betrappen.”
Ik volgde het knikje van zijn hoofd en stond oog in oog met een zielig klein mannetje van tegen de 60. Hij zag er beklagenswaardig uit, droeg -jawel- een wit trainingsvestje en had een kromgetrokken polioarmpje.

Bandieten op de trein! Je kan je voorstellen hoe groot de opluchting was toen we in Brussel Noord aankwamen. Nog één halte en eindelijk thuis! Het mocht niet zijn. In Brussel Noord stapte een jong Marokkaantje op. Hij had een pizza gekocht, wou snel thuis zijn en besloot zwart te rijden voor die ene halte… Het was uiteindelijk al later dan 2u ’s nachts. De loketten waren toe.

Nu.. Don’t get me wrong. Conducteurs (of ‘train managers’, zoals ze tegenwoordig in Nederland genoemd worden) hebben een zware job. Ze krijgen constant vervelende, scheldende en zelfs aggressieve mensen over zich heen. Veel van die mannen zitten dus in hun defensief. Zeker om 2u ’s nachts, als iedereen dronken is en naar huis wil. 
Zo’n jong Marokkaantje zit ook zijn defensief. Hij krijgt ook de hele tijd met vooroordelen en racistische opmerkingen te maken. En zeg nu eerlijk… was u zo’n leuke, brave tiener?

In elk geval, zet die 2 tegenover elkaar en je hebt gegarandeerd vuurwerk. Een aggressieve vraag om een paspoort, een aggressief antwoord… Voordat je het wist, stonden ze met 3 rond die jongen. Die zag geen uitweg meer en zette het op een lopen. Alle 7 conducteurs erachteraan, door de gangen van Brussel Noord.

Uiteindelijk zijn we toch nog in Brussel Centraal geraakt. Met een vertraging van 25 minuten, “met dank aan een aggressieve reiziger”, zoals de heren van de NMBS ons fijnzinnig door de intercom wisten te melden.

Resultaat? Na de treinrit voelden de conducteurs zich nog bedreigder en verzuurder, die Marokkaanse tiener zich nog meer geviseerd en al de rest: gewoon gefrustreerd.

Nee, dan die mannen die woordspelingen maken door de intercom en een verkeerd ingevulde go pass door de vingers zien. Die zijn er gelukkig ook nog.