8 juli. Vandaag is de dag… Nu, eigenlijk is gisteren de dag, maar toen schreef ik dit en stootte vervolgens op een onbestaande internetverbinding.

Gisteren is de dag dus, maar ik neurie Little Green Bag al de hele week. Vandaag is het precies 3 jaar geleden dat de vrolijkste van al mijn vrienden zich een kogel door de kop schoot. We speelden Little Green Bag op zijn begrafenis. Als één van de vele inside jokes die middag.

Ik had net mijn laatste examen afgelegd en maakte me op om te gaan feesten toen ik het nieuws vernam.
“Sven heeft zelfmoord gepleegd”
Ik moest lachen. “Dat kan niet”
“Dat zegt iedereen, maar Ella, echt…” Een kleine snik uit stoere Bex.
Ik heb meteen de trein naar Limburg genomen.

Het was in die tijd dat middelbare-schoolvrienden langzaam plaats maakten voor een leven in Brussel. Sven vormde het komisch dansend bindmiddel tussen wel vijf verschillende vriendengroepen. Van al die mensen was er niet één die er wel eens aan gedacht had dat hij misschien niet zo gelukkig was. Iedereen zeurde over zijn eigen ongeluk, met Sven ging alles goed. Dachten we. Okay, met de meisjes wou het niet zo vlotten en met de studies evenmin, maar toch… 

Misschien moet ik de mannen van Genk nog eens opbellen, voor een pint in het jeugdhuis. Of zo.

Looking for some happiness, but there is only loneliness to find…