Ik ben gisteren tegen de vlakte gegaan, midden op de Place Flagey. Ik voelde alle bloed uit mijn lijf wegtrekken en ineens lag ik daar. Mijn lage bloeddruk is een familietrekje, maar echt flauwvallen doe ik zelden.

Enkele minuten later kwam alles wat ik die dag niet gegeten had eruit. Daarna ging het beter. Alles gaat altijd beter als ik eenmaal van die gal af ben. Soms vraag ik me af of ik het ding niet gewoon kan laten amputeren.

Het ging al fout de avond ervoor eigenlijk. Ik wou mijn interview uitschrijven, maar kreeg geen letter op papier. Ben uiteindelijk om 11u mijn bed ingekropen. Gisterenochtend stond ik op met een zwaar hoofd en kon ik niet eten. De acht uur op mijn werk waren puur op karakter. Ik wou niet ziek melden. Ik was dit jaar al ziek geweest. En ik was toch nooit ziek?

Bij het thuiskomen, 2 minuten blijdschap omdat de extended reissue van ‘Bubble & Scrape’ van Sebadoh in mijn brievenbus lag. En dan mijn bed in…

Banaal verhaal, maar ik haat de hulpeloosheid als mijn lijf niet meewil. Ik kan er niet tegen, ook niet bij anderen. Het maakt me boos. Misschien is dat deel van het probleem dat ik met kinderen heb. Misschien moet ik maar eens ophouden met die stoerdoenerij altijd. Ik weet alleen niet hoe…