Na een interview in Gent liep ik langs De Afsnis. Een meisje op het terras riep een beetje spottend “Owla, schone madam!” en keek me uitdagend aan. Ik dacht “Nee! Ik ben punk! Zie je dat dan niet?!” en was blij dat ik mijn grote zonnebril ophad om me achter te verstoppen, want ik had geen zin in discussies.

Ze had ook wel een punt natuurlijk. Zoals zo vaak droeg ik naaldhakken, een kokerrok, een Chaneljasje en een sjaaltje. Dat in combinatie met lippenstift, een strak conceptueel Japans kapsel en die grote zonnebril van daarstraks en je wordt effectief nageroepen op straat. Ik kan haar niet kwalijk nemen dat ze de punk in me niet herkent. Ze heeft me nooit gezien met legerbottines, gescheurde jeans en rode haren. Maar vroeger, vroeger dronk ik net als haar Cara pils op de stoep.

Vroeger. Waar is dat meisje van vroeger naartoe? “‘t Zit vanbinnen”, zou je een beetje melig kunnen stellen en dat is ook zo… maar… Hoe gaat zoiets? Je ontdekt dat je er een beetje beter uitziet in jurkjes dan in gescheurde jeans. Op zich niet slecht voor je arrogante gebrek aan zelfvertrouwen. Je laat je haren knippen door vrienden in de kunstschool. Een hak van een paar centimeter maakt je benen dubbel zo lang. Blondie droeg er toch ook altijd? En voordat je het weet maak je jezelf wijs dat bij Dries Van Noten shoppen even cool is als in de tweedehandswinkel. Als je het maar juist combineert, gaat er niets van je pseudo-alternatieve charme verloren!

Allemaal onzin. Ik hou van wie ik vroeger was, maar ik ben uiteindelijk ook wel blij met wie ik geworden ben. Mijn jurkjes, eyeliner en naaldhakken passen bij me. Ik vertel mezelf dat ze me een soort van retro filmstercharme geven. Of dat hoop ik toch. Waarom maak ik me druk om een trut op een Gents terras?