Het was middag en ik lag met Jennifer, en een behoorlijke kater, half in, half langs de zetel voor de televisie. We keken een programma over stokstaartjes, jeweetwel die schattige beestjes van in The Lion King.

Het was best nog wel spannend, want ze leefden in groep en er was één beestje buitengesloten. Mozart heette het. En er waren babystokstaartjes die beschermd moesten worden. Dat beschermen was wel essentieel want ze trokken door vijandig gebied: het territorium van – je raadt het – ándere stokstaartjes.

Net toen ze aan de grens van het territorium gekomen waren (bijna veilig!),  kwam de andere groep hen op het spoor. Ze stonden op luttele meters, waren met veel meer, hadden geen jongen bij… en vooral: ze zetten de aanval in. De stokstaartjesfamilie verschool zich in een holletje, maar de anderen probeerden hen driftig uit te graven. Als ze daar in slaagden, zou het gedaan zijn met Mozart en co, dan werden ze een voor een gedood. Zo gaat dat, in dierenwereld.

Jennifer en ik keken een beetje ontzet naar de vechtende stokstaartjes, de stofwolk, de pure paniek. Zal de stokstaartjesfamilie het overleven? En toen… kwam de aftiteling.

Fuck! Nee! Waarom hebben natuurprogramma’s in hemelsnaam cliffhangers nodig?! Is het al niet genoeg dat National Geographic zijn programmatie om het kwartier onderbreekt met Stervende Kindertjes en Mishandelde Diertjes, inclusief rekeningnummer?

Ella zegt “Boe!”.