Beste S.,

Het was in 2002, geloof ik. Ik ging pas naar de universiteit. Je zei tegen mijn vader dat hij zich geen zorgen moest maken, dat ik “binnen een paar maandjes toch wel weer terug thuis zou staan”. Razend was ik, toen ik het hoorde. En dat ben ik lang gebleven. Ik weet niet of je ooit geweten hebt dat ik boos op je was. Je was mijn buurman, en tegen buurmannen blijf je nu eenmaal beleefd.

Ik schrijf je om te zeggen dat ik niet meer boos op je ben. Al even niet meer. De tijden zijn veranderd. Ik ben geen klein meisje meer. We zijn intussen 6 jaar, 2 universitaire diploma’s en 1 job verder. Jij bent ook niet langer de miskende schrijver van toen. Je naam duikt op in shortlists van allerhande grote literatuurprijzen, je boeken worden vertaald in niet-Europese landen, je laatste zou zelfs verfilmd worden. Je hebt eindelijk de erkenning waar je zo naar snakte en dus ook geen redenen meer om je frustraties uit te werken op kleine meisjes. Op die ene uitspraak na heb ik je altijd wel gemogen.

Ik ben niet meer boos op je. Dat meen ik. Het ga je goed. 

Liefs,

Ella