Gisteren zag ik op mijn statistiekenpagina dat sommige mensen bij mijn blog terecht kwamen door mijn naam te googlen. Ik kneep hem. Wat een viezeriken! Wat een creeps!
Google op Tindersticks, op Sjock, op Play Festival voor mijn part, maar toch niet op mijn naam?! Dat ruikt naar spionage. Stalking zelfs! Iiiiieeeeeeuww!
Heb ik een stalker? Niet dat hier grote geheimen opstaan. Dat niet. Ik heb niks te verbergen. Iemand die een beetje handig klikt, heeft van hieruit binnen de minuut mijn volledige naam, beroep, e-mailadres en foto. Mijn adres en telefoonnummer gelukkig nog niet. Een mens moet toch een paar dingen binnenskamers houden.
Ben ik paranoïde? Ik voelde me in elk geval behoorlijk aangerand.
“Maar meisje, wat doe je dan in hemelsnaam met een blog?”, hoor ik je denken. En ja… Je hebt wel gelijk, maar… maar… *kijkt sip*
’s Avonds deed ik mijn hele verhaal aan Johan. Met een kleine-meisjespruillip en grote gebaren. Hij moest lachen… “Maar Ella, dat was ik.”
“Hoe?! Viezerik! Jij googlet mij of wat?! Vieze-viezerik!”
“Maar nee, je had me gezegd dat je een blog had. Is het dan zo verwonderlijk dat ik eens een kijkje neem?”
“Mja…”
Daar stond ik met mijn mond vol tanden. Naast mijn lief dat alles van mij mag weten maar toch misschien niet helemaal. Ik was blij dat Johan de “schuldige” was. Ik krijg al genoeg Facebookrequests van exen die ik al jaren bewust vergeten was.
Privacy is een moeilijk iets dezer dagen.
Ik begrijp dat volkomen. Ik zie er ook op dat als ik mijn naam google, ik NIET op mijn blog terecht kom. En dat lukt redelijk. Maar als je een blog hebt kun je er niet omheen dat je een deel privacy verliest. Toen ik mijn camera kocht heb ik daarover bericht op mijn blog en mijn mening gegeven over de winkel en de bedienden en zo. De volgende keer dat ik in die winkel kwam wist de verkoopster precies waarvoor ik kwam want ze had het allemaal gelezen. Ik zweer het je: ik kon door de grond zakken van schaamte, terwijl ik niet eens iets negatiefs had gezegd over die winkel (integendeel). Maar zo zie je maar….
By: Maarten on 23 mei 2008
at 1:25 am
Vandaag staat er iets in de Metro. Ik dacht het wel online te vinden en er dan iets over te bloggen met een verwijzing naar dit hier, maar nougabollen. In elk geval ben ik ook zo iemand die Google misbruikt om te weten met wie ik te maken heb. Dus ja, ik ben aan bovenstaande praktijken ook al meermaals schuldig geweest… (shame on me)
By: Robin on 23 mei 2008
at 4:28 pm
vreemd verschijnsel; zelf heb ik al gemerkt dat mensen (collega’s!) op mijn blog terecht kwamen doordat ze hun eigen naam gegoogled hadden.
Vanity, … als blogger gooien we onze ziel te grabbel.
Op facebook werk ik met een pseudoniem, ongein en onzin te over but hell, i don’t want to grow up
greetz uit gotham city (of was het sin city?)
By: bibman on 24 juli 2008
at 11:08 pm