Eergisteren zag ik The Dø, Syd Matters en Murder op Les Nuits, vandaag ga ik Camille een bezoekje brengen in het Koninklijk Circus en morgen naar Play in Hasselt. Toch kon ik het niet laten gisteren…

Johan en ik zaten in Au Soleil gisteren.
“Zou er een concert zijn vandaag?”
“Even kijken… Fuck Buttons in de AB?”  Johan trok een vies gezicht. 
Ik probeerde opnieuw: “Girls in Hawaii in de Botanique?” Weer een nee.
We zochten moedig verder en vonden “Saviours, Black Cobra en – hou je vast – Ultraphallus in Magasin 4″. Een grote glimlach.  We hadden onze onbekende bestemming voor de nacht gevonden.

Ik was blij nog eens naar Magasin 4 te kunnen. Dat donker, smerig ninetieshol is een unicum in Brussel. Het schijnt dat het binnenkort moet plaats ruimen voor kantoorgebouwen. Verhuizen of verdwijnen zijn de enige opties. (Iedereen die me hier meer over kan vertellen, be my guest)

Het concert was al volop bezig toen we aankwamen.
“Qu’est-ce qu’on a raté?” vroeg ik aan de kassa.
“Ultraphallus”
“C’est pas vrai!” zei ik sip.
“Et c’était bieeeen!” Het kassameisje wreef het er nog eens extra in. Alvorens mij van een stempel te voorzien en zich te verwonderen over mijn minuscule knokige polsen. (meer dan 20 jaar ondergewicht, I’m a freak of nature.)

De snelle, melodieuze en loeiharde metal van Saviours bleek een waardig alternatief te zijn. Ze hadden bovendien een superdrummer. Black Cobra even later was nog harder, nog sneller, nog smeriger. Iets helemaal anders. Ik ben weer een paar decibels kwijt.  Maar het was het waard. De Brusselse ondergrond, l’amour…  C’est beau quand même.