Hij speelt Tell me why van Neil Young op gitaar en ik laat me op bed vallen en neurie in mijn hoofd het “hard to make arrangements”-deeltje mee. Als een volleerde countrymadam die met zachte blik de tweede stem voor haar rekening neemt.

Dit ken ik. Dit maakt me gelukkig.

Soms, als ik gehaast of zenuwachtig ben, doet hij dat ook. Rustig gaan zitten en gitaar spelen. Terwijl hij ook gehaast zou moeten zijn, want “we zijn al te laat”. Hij creëert dan een soundtrack bij mijn nervositeit, maakt me nog nerveuzer. Tot ik boos word en zeg dat hij NU moet stoppen.

Dikwijls weet ik niet wat hij speelt. Dan vraag ik me af of dat nu van hem is of niet. En of mijn lief werkelijk zo’n mooie liedjes maakt. Dikwijls verzint hij maar iets ter plekke.

Ik sta er nog elke dag van te kijken hoe weinig ik weet van muziek. Hoe veel mooie dingen ik nog nooit gehoord heb. Dat hoeft ook niet. Er is geen haast bij. Ik heb er vrede mee dat ik nooit alles zal weten en kennen.

Ik vind jullie allemaal écht leuk, hoor. En ook interessant. Echt wel.

Alleen vind ik mijn directe omgeving de laatste tijd nét iets interessanter. Dat is het probleem.

Of niet. Het is maar hoe je het bekijkt.

Het was 5 voor 12. Letterlijk en figuurlijk. En ik stond in de AB ticketshop voor het loket en hoopte dat er nog tickets waren voor Pavement. Al was het maar eentje.

Ik had een dag verlof genomen. Niet voor Pavement (daar moet ik eerlijk in zijn), maar het kwam me wel goed uit. En op donderdag 3 december had ik me stomweg overslapen. Om 21 na 11 schoot ik wakker. 21 volle minuten na de start van de ticketverkoop. Dat je dan met een kleine achterstand begint spreekt voor zich.

Voor Pavement dan nog. Uitgerekend voor Pavement. 35 euro is veel geld, maar ik had het er graag voor over. Ik koesterde de band uiteindelijk al meer dan 10 jaar. Die heerlijke, heerlijke, melodieuze valse noten… Ik ben ooit nog uitgescholden voor cultuursnob omdat ik me outte als Pavementfan.

De lieve mensen van de ticketshop hadden wel begrip voor het meisje met haar haar op half 7, haar uurwerk op 5 voor 12 en een berg slaap in de hoopvolle ogen. Ook zij moesten klikken en blijven klikken om binnen te geraken in dat verdomde systeem van tickets in (en uit) winkelwagentjes.
Ze klikten voor mij en ze deden dat goed. 10 minuten later wandelde ik buiten, met 2 tickets. “De allerlaatste”, zo verzekerde men me.

Nu nog beslissen wie ik meeneem. Mijn lief heeft voorrang, maar was niet bijster enthousiast. We shall see.

Er is één ding net zo leuk als met een bos bloemen op een (niet te volle) metro zitten en dat is met een fles champagne op de schoot. Champagne gaat minder snel stuk dan bloemen, en het gevoel en de blikken zijn dezelfde: “Zij heeft iets te vieren!”

Zo ook weer toen ik op weg was naar de nieuwe baby van mijn vriend, in het ziekenhuis van Jette. Ik stond de stralen op het perron van Beekkant, bij mijn eerste overstap (Leve de nieuwe metrolijnen…), toen ik aangesproken werd door twee kleine hangjongetjes van een jaar of 12.

Of ze mijn fles mochten nemen en “psssshhhttt!” mochten doen, vroegen ze. Zoals de voetballers.
Ik moest lachen en legde uit dat die fles wel degelijk een doel had. Mijn vriend had net zijn eerste kind gekregen en ik ging naar het ziekenhuis.
“Naar het ziekenhuis?”, vroegen ze ongelovig en lichtjes arrogant. “Ga je naar het ziekenhuis avec de l’alcool?“
“C’est la tradition.”, antwoordde ik kurkdroog.

Daar hadden ze niet van terug.

Het is moeilijk iets over Poesjkin te zeggen tegen iemand die niets van hem weet. Poesjkin is een groot dichter. Napoleon is minder groot dan Poesjkin. En Bismarck is niets in vergelijking met Poesjkin. En Alexander I, II en III zijn gewoon kleine jongens in vergelijking met Poesjkin, alleen in vergelijking met Gogol is Poesjkin zelf een kleine jongen.

En daarom kan ik, in plaat van over Poesjkin, beter over Gogol schrijven.

Ofschoon Gogol zo groot is, dat het onmogelijk is over hem iets te schrijven, en daarom ga ik toch maar over Poesjkin schrijven.

Maar na Gogol over Poesjkin schrijven is enigszins beledigend. Daarom kan ik beter over niemand iets schrijven.

Charms
15 december 1936

Ramsey Nasr. Ik moest gisteren onwillekeurig aan hem denken toen ik Leonard Cohen live op DVD zag. 1970, Isle of Wight. Ik weet niet waar het aan lag. De krulletjes en nonchalante ongeschorenheid, denk ik.

Ze hebben meer met elkaar te maken dat je op het eerste zicht zou denken. De een is een halve Palestijn, de ander een hele Jood. Ze schrijven allebei gedichten, maken allebei muziek. De een al wat beter dan de andere. Maar allebei hebben ze iets waardoor je naar hen wilt blijven kijken.

Ik heb maar 2 herinneringen aan Ramsey Nasr. Ik heb namelijk nooit echt iets van hem gelezen, of nooit veel naar hem geluisterd. (Met Cohen ligt dat wel even anders)

De eerste was ergens op Canvas. Nasr vertelde verhalen, mooie verhalen. En Nadia Dala onderbrak hem keer op keer met een irrelevante vraag. Ik wou gewoon dat ze hem liet uitspreken. Sindsdien heb ik een grondige hekel aan Nadia Dala.

De tweede keer was in de KVS. De première van een show van Behoud de Begeerte, met Ramsey Nasr en Mauro Pawlowski in de hoofdrol. De voorstelling was gruwelijk slecht, dat mag gezegd zijn. Het geheel straalde enkel wanhoop uit, met een tikkeltje hysterie en een enkele mooie scene. Pawlowski leek, zoals zo vaak, volledig onvoorbereid (wat hij me zelf ook bevestigde) en Nasr probeerde het hele spel op zijn eentje te redden en redde het niet.

Hoe zou het nu met Ramsey Nasr zijn?

“En nu jij, Ella!”
Drie paar ogen keken me vol verwachting aan.
“Het hoeft niet, hoor”, antwoordde ik zo nonchalant mogelijk. “Echt niet.”
“Pak hem maar even vast!”
“Nee, ik durf niet”, gaf ik toe. “Echt niet”

Mijn vrienden keken geamuseerd toe hoe ik me achter mijn glas champagne probeerde te verstoppen.
“Je kunt echt weinig verkeerd doen.”
“Ja maar, hij is zo nieuw. Wat als ik hem laat vallen of zo? Ik durf niet.”, sputterde ik nog altijd tegen.
“Dat gebeurt niet”, suste hij. “Jij gaat in de zetel zitten en dan leg ik hem op je schoot. Er kan echt niks mis gaan”.

Dus zette ik me een beetje zenuwachtig en niet geheel overtuigd in de grote ziekenhuiszetel.

Uiteindelijk bleek het allemaal nog wel mee te vallen. Ik heb hem niet stuk gedaan, de twee dagen oude baby van mijn vriend.

Ik kreeg een wit zakdoekje met geborduurde bloemetjes van de grootmoeder van mijn lief en even voelde ik me in de jaren ‘30.

Heerlijke vrouw, mijn schoongrootmoeder.

Je kunt tegenwoordig je televisie niet meer aanzetten zonder reclame voor Geert Hostes eindejaarsshow over je heen te krijgen.

“Ik heb vorig jaar de eindejaarsshow gezien”, bekende Johan, “voor mijn werk…”

Hij fronste zijn wenkbrauwen en voegde heel serieus aan zijn bekentenis toe:

“Dat is écht een uur van je leven dat je kwijt bent.”

“Ha, dag Ella. Het is hier Simon. Ik wens u een gelukkige verjaardag. Ik heb gisteren trouwens een litho van Munch voor u laten stelen in Oslo. Ik hoop dat ge daar veel plezier aan beleeft.”

U raadt het. Het leukste verjaardagsbericht kwam dit jaar van Simon.