Twee mensen vielen van het dak. Zij vielen beiden van het dak van een nieuw gebouw met vier verdiepingen. Van een school, naar het schijnt. Zij zakten in zittende houding over het dak naar beneden tot aan de uiterste rand en begonnen toen te vallen. De eerste die hun val opmerkte was Ida Markovna. Zij stond in het tegenoverliggende gebouw voor het raam en snoot haar neus in het glas. En plotseling zag ze dat iemand van het dak van het tegenoverliggende huis begon te vallen. Nader beschouwd zag Ida Markovana dat het er twee tegelijk waren die begonnen te vallen. Helemaal in de war trok Ida Markovna haar hemd uit en begon hiermee zo snel mogelijk het beslagen vensterglas schoon te vegen om beter te kunnen zien wie daar van het dak vielen. Toen zij echter besefte dat de vallenden van hun kant haar naakt konden zien en wie weet wat van haar zouden denken, sprong Ida Markovna van het venster weg en verstopte zich achter de gevlochten driepoot waarop eens een bloempot had gestaan.

Op dat moment werden de beide van-het-dak-vallenden gezien door een ander persoon die in hetzelfde huis woonde als Ida Markovna, alleen twee verdiepingen lager. Deze persoon heette ook Ida Markovna. Zij zat op dat moment  juist met haar benen op de vensterbank en naaide een knoop aan haar pantoffel. Toen zij uit het raam keek, zag zij de beide van-het-dak-vallenden. Ida Markovna schreeuwde het uit, sprong van de vensterbank en begon haastig het raam te openen om beter te kunnen zien hoe de van-het-dak-vallenden tegen de aarde te pletter zouden slaan. Maar het raam ging niet open. Ida Markovna herinnerde zich dat ze het raam had vastgespijkerd en stormde op de oven af waarin ze haar gereedschap bewaarde: vier hamers, een beitel en een nijptang. Met de tang rende ze naar het raam en trok de spijker los. Nu sprong het raam gemakkelijk open. Ida Markovna boog een eind uit het venster en zag hoe de van-het-dak-vallenden suizend op de aarde afvlogen.

Op de straat had zich al een klein groepje mensen verzameld. Er klonk al gefluit, en op de plaats van de te verwachten gebeurtenis verscheen zodner haast een politieagent, klein van stuk. De besnorde huismeester liep druk rond, hij dreef de mensen uiteen met de verklaring dat de van-het-dak-vallenden terecht konden komen op het hoofd van degenen die zich verzameld hadden.

Tegen die tijd begonnen de beide Ida Markovna’s, uit het raam hangend, de een aangekleed, de ander naakt, te kruisen en te trappelen. En daar sloegen eindelijk de twee van-het-dak-vallenden met uitgestrekte armen en opengesperde ogen tegen de aarde te pletter.

Zo slaan ook wij soms, in een val van bereikte hoogten, tegen de troosteloze kooi van onze toekomst te pletter.

Ik wil niet dramatisch doen over leeftijd of zo, maar vandaag heb ik de laatste rit van mijn laatste go pass opgebruikt.

De rest van de wagon werd ingepalmd door een groep tienerscouts die zich onledig hield met spelletjes waar de gemiddelde negenjarige zich te oud voor zou voelen. Ik trachtte hen te negeren en ondertussen 3 dagen slaaptekort en alcoholteveel weg te werken met een doosje poeder en een watje.

Het regende. Door het raam zag ik hertenkalveren, Nordic walkers en mezelf het Vlaamse land doorkruisen. ‘Strangeways, here we come’ van The Smiths was mijn enige reisgezel.

De conducteur had niets in de gaten.

Er is de voorbije weken heel wat te doen geweest over Barbie en haar “dikke enkels”.

Laat me even de context schetsen. Barbie wordt 50 dit jaar en Christian Louboutin (Niemand minder dan God in het schoenenuniversum) mag de schoenen ontwerpen voor de grote show. Dat doet hij met verve. Niet minder dan 50 paar in Pantonekleur 219 roze.

En ook plastic Barbie krijgt een kleine makeover, want de benen en enkels van de pop zijn niet helemaal naar de zin van Louboutin (Je bent meesterschoenenontwerper of je bent het niet). Onmiddellijk daarna volgt een mediastorm van kritiek omdat de ontwerper zou gezegd hebben dat Barbie dikke enkels heeft. Zelf houdt hij het op een “anatomische correctie”.

Voor mij is het een non-discussie. Kijk even naar de foto helemaal bovenaan. Barbie heeft gewoon helemaal geen enkels.

Wat ik leerde als kind

• Wat je zelf doet, doe je beter.
• Als je niets aan je ouders vertelt, maken ze zich ook niet nodeloos ongerust.
• Boeken zijn alles. Boeken zijn troost.

Wat ik leerde als tiener

• Een extravagant uiterlijk en een zeker je-m’en-fousgehalte helpen je populariteit mijlenver vooruit.
• Hoe meer  je zelf doet in bed, hoe beter de seks.
• Je kunt verschillende soorten drugs en drank vrijwel probleemloos combineren zolang je er maar geen dagelijkse gewoonte van maakt.
• Contactlenzen zijn goed voor je zelfvertrouwen.
• Je kunt zoveel vriendjes hebben als je wilt, met behoud van maagdelijke reputatie, op voorwaarde dat ze telkens minstens 40 km van elkaar wonen en elkaar niet kennen.
• Muziek is alles. Muziek is troost.

Wat ik leerde als twintiger

• 75 tot 80% van alle jobs zijn onderbetaald. Vooral de interessante jobs.
• Hoge hakken en make-up kunnen echt geen kwaad.
• Vriendinnen kunnen even leuk - tot zelfs nog leuker - zijn als hun mannelijke soortgenoten.
• Je moet goed zot zijn om te willen doctoreren.
• Alles kost een stuk meer als je het zelf moet betalen.
• Elkaar 7x per dag bespringen is een utopie voor de werkende mens. Tenzij je er je beroep van maakt.
• Je niet op je plaats voelen overkomt niet enkel tieners. Het gaat niet over met het ouder worden.

Ik heb het stil gehouden hier, want erg trots was ik er niet op. Het leek me iets voor Flairvrouwen, voor Evianflesadepten, voor Sarahkijkers en aerobicbeoefenaarsters…

Maar ik kan niet ontkennen dat ik al de hele zomer lang een lichte ontevredenheid voelde over buik en billen. En meer bepaald over het surplus eraan.
Ik ben niet van het type dat zich ongelukkig laat maken. En zeker niet omwille van zoiets triviaals.

Dus tijdens de laatste dagen van augustus ontstond er een plan. Klein, maar briljant. September zou mijn alcoholvrije maand worden.
Je moet weten: een trappist telt veel caloriëen. Als je ongeveer 15 trappisten per week telt, een paar glazen wijn bij vrijwel elk diner en hier en daar een aperitief en digestief dan kom je aan… euh… Héél veel caloriëen. Duizenden. Tienduizenden.

Om een lang verhaal kort te maken, de kogel was door de kerk, de alcohol moest eraan geloven. Enkel de alcohol en slechts voor 1 maand. Voor de rest kon ik  meerdere keren per week restaurants, frietkoten en paninibars bezoeken als tevoren.

Het gekke was: het ging als niets. Natuurlijk had ik soms liever een glas meegedronken, maar eigenlijk vond ik het helemaal niet moeilijk. Mijn lijf snakte naar water en was tevreden met een versgeperst sapje zo nu en dan.

Toen ik op het einde van de maand op de weegschaal ging staan, bleek ik een halve kilo lichter dan 30 dagen voordien. Ik vloekte, maar liet het niet aan mijn hart komen. De euro’s die ik had bespaard met mijn  cunning plan waren geen overbodige luxe in de maand dat alle vakantie-, visa- en verzekeringsrekeningen tegelijkertijd in de brievenbus vielen.

We schrijven nu eind oktober. Een kleine maand na datum. Ik heb zonder het minste schuldgevoel mijn oude bourgondische levensstijl weer opgenomen.

En ik weeg, mét trappist, vier kilo minder. Dat vraagt om een rondje, lijkt mij.

Na al die overbodige, irrelevante reünies, nu eindelijk ook eens een overbodige, irrelevante split!

A-ha houdt het, na 25 mooie jaren, voor bekeken.

Kijk eens wat we vanaf 4 december zullen moeten missen:

Deze week ben ik gaan bloed geven in Brussel. Op zich niets bijzonders. Het was niet de eerste keer in mijn leven. Het was zelfs niet de eerste keer in Brussel.

Het was de eerste keer in het Frans.

Ik wist het eerlijk gezegd niet. Zelfs na de Prinses-Astridheisa vorig jaar was het me niet echt opgevallen, niet echt bijgebleven. “Het Rode Kruis”en “La Croix Rouge” zijn twee aparte entiteiten. Maar daar had ik niet bij stil gestaan. Nee hoor. Ik had gewoon in mijn agenda gekeken. Naar de datum die mij het beste paste. En vervolgens de metro genomen. Richting veldbedden, naalden, suikerwafels en bloedzakjes.

Ik kwam aan en men kende me niet. “Had ik al eerder bloed gegeven?”
“Ja, natuurlijk. Eerst in Hasselt en Genk, later aan de VUB.”
“Ah, c’est chez la croix rouge néerlandophone. Nous, on est la croix rouge francophone. Il faut s’enrégistrer.”

En zo kwam het dat mijn vrijgevige gegevens in een nieuwe, aparte databank terecht kwamen. Niet die van het Rode Kruis. Die van la Croix Rouge.
Gotta keep’em separated. Daar kwam het eigenlijk op neer.

Ik moest glimlachen toen men een naald in mijn arm stak. Wat zouden Filip De Winter en Bart De Wever ervan vinden dat mijn bloed bij de Franstalige gemeenschap terecht kwam? Of zelfs bij niet-Belgen? Want die zijn er in Brussel veel…

De verschillen? Ja, die waren er. Bij de Vlamingen krijg je een zegeltje met een barcode. Daarmee kun je “zegeltjes sparen”. Als je er vijf (of zo) hebt, krijg je een filmticket.
Bij de “Walen” krijg je een stylo. Best een leuke. In de vorm van een injectiespuit. Van het soort dat je fantastisch vindt als je vijf bent, en nog altijd stiekem wel leuk vindt als je er 25 bent. Met een twijfelachtige roze vloeistof erin.

Na de gift wordt je bloed gescheiden. In rode bloedcellen, bloedplaatjes en plasma. Dat heeft zijn nut, want het ene is amper een week houdbaar, het andere maanden.

Waarom de donoren zelf ook gescheiden worden, is me een raadsel.

Jaja, dezelfde Florence als die waar ik enkele weken geleden nog lyrisch over was. Ik vond er niks aan.

Natuurlijk, het meisje zingt fantastisch en ze had een bijzonder goede groep bij, maar de vonk was er nooit. Ze leek moe.

Ik moet wel bekennen dat ik sowieso nooit een cd gekocht zou hebben van Florence & the Machine. Ik vind haar liedjes gewoon niet goed genoeg. Maar dat maakte haar sprankelende podiumprésence dan weer goed.

Wel, deze  keer was er geen sprake van sprankelende podiumprésence. Hélas!

Dus Freaq, geen tranen! Je hebt niets gemist.

Vorig jaar nam ik een beetje sip afscheid van mijn favoriete “zwarte gat” Magasin 4, met wat foto’s en een laatste concert.

Vandaag kondig ik u de comeback aan. Overmorgen, zaterdag 4 oktober, heropent Magasin 4 zijn deuren op een gloednieuwe locatie. The place to be is Havenlaan 51B, in de buurt van de Tour & Taxis site. Het openingsfeestje wordt opge…euh…vrolijkt met The Ex, Le Singe Blanc, K Branding, Zoft en q.u.i.n.z.e p.e.t.i.t.s p.o.i.n.t.s.

Misschien tot dan?

En net als je denkt dat je nu wel alles gezien hebt qua lelijkheid, kruis je iemand in de ravensteingalerij met Crocs met veters aan zijn voeten…

Die dus, ja.

Ik troost me met het feit dat mijn onverdraagzaamheid nog meevalt in vergelijking met deze dame.