Het was 5 voor 12. Letterlijk en figuurlijk. En ik stond in de AB ticketshop voor het loket en hoopte dat er nog tickets waren voor Pavement. Al was het maar eentje.
Ik had een dag verlof genomen. Niet voor Pavement (daar moet ik eerlijk in zijn), maar het kwam me wel goed uit. En op donderdag 3 december had ik me stomweg overslapen. Om 21 na 11 schoot ik wakker. 21 volle minuten na de start van de ticketverkoop. Dat je dan met een kleine achterstand begint spreekt voor zich.
Voor Pavement dan nog. Uitgerekend voor Pavement. 35 euro is veel geld, maar ik had het er graag voor over. Ik koesterde de band uiteindelijk al meer dan 10 jaar. Die heerlijke, heerlijke, melodieuze valse noten… Ik ben ooit nog uitgescholden voor cultuursnob omdat ik me outte als Pavementfan.
De lieve mensen van de ticketshop hadden wel begrip voor het meisje met haar haar op half 7, haar uurwerk op 5 voor 12 en een berg slaap in de hoopvolle ogen. Ook zij moesten klikken en blijven klikken om binnen te geraken in dat verdomde systeem van tickets in (en uit) winkelwagentjes.
Ze klikten voor mij en ze deden dat goed. 10 minuten later wandelde ik buiten, met 2 tickets. “De allerlaatste”, zo verzekerde men me.
Nu nog beslissen wie ik meeneem. Mijn lief heeft voorrang, maar was niet bijster enthousiast. We shall see.


