Misschien treed ik deze zomer op op de Gentse feesten. Binnen een paar weken al. Eén, twee… misschien wel drie keer.

Ze zullen zich wel vergist hebben. Het was misplaatste nostalgie. Misschien waren ze dronken en hebben ze nu allang spijt van hun voorstel.

Uiteindelijk… wie treedt er nu niet op, op de Gentse feesten? Het stelt niks voor. Niks is zeker.

Ikzelf nog het minst van allemaal.

Het is zover. De eerste van mijn close vrienden verwacht een kindje.

Ik heb veel vrienden zonder kinderen, ook een aantal vrienden die al kinderen hadden toen ik ze leerde kennen, maar vrienden waarmee ik wekelijks op café hang die zomaar zonder aankondiging kinderen krijgen? How maar! Dat is nieuw.

Mijn mening over kinderen heb ik hier vorig jaar al uitgebreid geëtaleerd (De Tom uit dat berichtje is nu trouwens bijna vader… Zijn vriendin was echt niet te houden.). Zelfs verder verwijderde babyvreugd is al aan bod gekomen, toen ik in een iets mildere bui was.

Maar dit komt wel erg dichtbij. Betekent dit nu dat er een onomkeerbaar mechanisme in gang is gezet? Dat al mijn vrienden plots kinderen gaan krijgen? Dat kinderen het enige gespreksonderwerp zullen worden? Dat cafés leeg blijven op termijn? Dat ik eenzaam en alleen zal sterven in een vochtige Brusselse mansarde?

Of loopt het zo’n vaart niet?

Ach, je weet hoe dat gaat. Het is mooi weer, je bent op weg naar Les Nuits en je laat je verleiden om dat charmante kronkelweggetje door het park te nemen om bij je bestemming te geraken.

Fout. Fout. Driemaal fout.

Natuurlijk weet ik na al die jaren dat het park afgesloten is met hoge hekken. Maar je denkt er natuurlijk niet aan als dat nodig is… Zo kwam het dus dat ik zondagavond, met een man of 5  die in hetzelfde schuitje zaten, mij een weg baande door de struiken, bomen en netels naar de zeven meter hoger gelegen straat. In een kokerrok, naaldhakken van 11 cm en met mijn laptop over mijn schouder.

Daar dus ongeveer:

De volgende keer vergeet ik het niet meer. Of dat hoop ik toch, tenminste…

Ook al aan het stemtesten geslagen? Ik ben een hippie, zo blijkt.

Net zoals de overgrote meerderheid van de bevolking weet ik dit jaar vooral voor wie ik NIET zal stemmen. Het voordeel van in Brussel wonen is dat je je heil elders kan gaan zoeken als je uitgekeken bent op de Vlaamsche partijen.

‘t Wordt Probruxsel dit jaar. Of misschien wel Ecolo.

Eens een hippie, altijd een hippie.

En na 3 jaar kom je er dan achter dat je lieve lief aanvankelijk toch niet zo zeker was dat hij een relatie met je wilde…

“Hoezo niet?!”
“Euh… Ik dacht dat je anorectisch, zwaar aan de drugs en een beetje gestoord was.”

Maar dat bleek dus nog wel mee te vallen, uiteindelijk.

Bloggen en een vrijwel internetloos bestaan zijn nu niet bepaald de winnende combinatie. Mijn oprechte excuses. Ik probeer er iets aan te doen, dat internet. Hopelijk volgend weekend.

En eerlijk? Stiekem vind ik het ook wel bevrijdend, om een week lang mijn mails niet na te kijken. De tijd dat de computer constant opstond op de achtergrond ligt in elk geval voorgoed achter me. Als ik thuis was, tenminste. Tegenwoordig lukt elke dag thuis zijn zelfs niet meer.

Ook elders heerst er stilte, blogmoeheid, irregulariteit, eindes, andere prioriteiten of de sporadische comeback. Wo bistu bleben, mijn besten?

Purple Parallelogram dus. Groot was mijn verbazing toen ik op het eerste zicht de eerste luisteraar op last.fm bleek te zijn. Na een kleine zoektocht op verschillende schrijfwijzen (niet te onderschatten, al die l’en), vond ik toch een 500-tal medestanders.

Op zich niets bijzonders, dit nummer. Het is zomers, compact en catchy. Gewoon iets waar je vrolijk van wordt. Maar er wordt bijzonder geheimzinnig over gedaan.

Purple Paralellogram zou geschreven zijn in 1995, toen Evan Dando rondhing met de broertjes Gallagher tijdens de ‘Definitely Maybe’ tour. In 1996 wil Evan Dando het op de Lemonheadsplaat ‘Car Button Cloth’ zetten, maar Noel stelt zijn veto. Het verschijnt uiteindelijk enkel op een promo-exemplaar van de cd.

De officiële reden luidt: Gallagher vindt nummer maar lullig en herinnert zich niet dat ik eraan heb meegeschreven. Goed mogelijk, gezien de staat waarin zowel Dando als Gallagher in die jaren verkeerden. Maar er is nog een andere reden die op fora circuleert. Roll With It, van het net uitgekomen Oasis-album ‘(What’s The Story?) Morning Glory’ zou losjes op Purple Parallelogram gebaseerd zijn.

Hoe het ook zij… Zolang het niemendalletje ons vrolijk blijft maken, gaan wij er niet van wakker liggen.

Ik ga op schattenjacht dit weekend. In de kelder van mijn ouderlijk huis bevindt zich de computer die me vijf jaar lang vergezelde tijdens mijn studententijd en die nu al minstens 2 jaar afgekoppeld en onaangeroerd is. Op mijn inwendige schattenkaart staan twee grote kruisjes.

De eerste zijn mijn foto’s. Een jarenlange schatkamer aan citytrips, dronkemansavonden en nachtelijke strooptochten. De studententijd waarin ik uren, dagen, weken te verliezen had op het wereldwijde web en in de wereldwijde wereld. Nu is zelfs een half uurtje per dag internettijd er al te veel aan en dagelijks op café gaan is er ook niet meer bij.

Tweede markering is de muziek. Vijf jaar lang Limewire, met de raarste rariteiten eerst en een heleboel live-opnames. Wat er precies allemaal opstaat, weet ik allang niet meer, maar nu heb ik even zin in Purple Parallellogram van Noel Gallagher en Evan Dando. Met dat liedje door de koptelefoon is het weer zomer.

En dan te denken dat die stomme geliefde iPod die ik eind vorig jaar kocht nu al te klein is…

Het is echt Johan zijn week niet.

Gisteren zijn we geweldig lekker uit gaan eten. Johan stond buiten een sigaretje te roken. Een vijfjarig kind keek hem met grote ogen aan.
De vader van het kind:
“Nicolas, arrête de déranger le toxicomane!”
“Papa, c’est quoi un toxicomane?”
“C’est quelqu’un qui se drogue avec du tabac.” 

De demonisering van rokers heeft wat mij betreft een hoogtepunt bereikt.

Ik houd van bier, straffe verhalen, seks zonder al te veel gedoe en naar voetbal kijken met mijn zatte nonkels. Mijn ruimtelijk inzicht is onovertroffen. Ik ken de helft van de Brusselse straten bij naam en loop nooit verloren. Ook qua logisch denken kun je me weinig nieuws vertellen. (Lang leve Jean Paul Van Bendeghem!)

Als er thuis een kast in elkaar moet gestoken worden, of er moet iets gerepareerd of aangesloten, doe ik dat. In mijn vrije tijd rijd ik met een oldtimer rond, waar ik zelf aan sleutel. Zei ik al dat ik geweldig goed parkeer? Ik kan hoogspanningsschema’s lezen. En ik kan je allerhande anekdotes vertellen over obscure bands uit mijn geboortejaar.

Maar naar M!LF kijken? – Nee, daar ben ik geen “échte vént” genoeg voor, vrees ik…